Kleutertje schreef ook nog de naam van het beste vriendje van peutertje. Helemaal op z'n eentje dus (hij heeft die naam zelf nog nooit geschreven zien staan).
woensdag 18 november 2009
Om mezelf op te beuren
Kleutertje schreef ook nog de naam van het beste vriendje van peutertje. Helemaal op z'n eentje dus (hij heeft die naam zelf nog nooit geschreven zien staan).
En dat doet ie dit
Kleutertje lijkt over het algemeen helemaal niet meer op het angstige, stille peutertje van voorheen. Ook op school doet hij leuk mee en extra labeltjes hebben we weggewuifd. Het gaat immers allemaal goed toch?
Maar dan wil hij naar de dansschool, want beste vriendje en nichtje gaan daar ook heen. Gaan we eerst 2 keer kijken, doet hij de derde keer heel goed (voor hem toch) mee en staat ie vandaag dus te springen om er weer heen te gaan.
Vriendje is er al, maar nichtje komt niet opdagen. Gevolg: Kleutertje blijft een vol uur als een zoutpilaar in het midden van de danszaal staan. Helemaal in mekaar gekrompen, beide handen in zijn mond en blik op oneindig. Vriendje snapt er niks van en trekt aan zijn kleertje, praat tegen hem, gaat vóór hem staan, trekt aan zijn oren, trekt gekke bekken, maar tvriendje had er even zo goed niet kunnen zijn. Kleutertje gaf geen krimp. Uiteindelijk werd het wel heeel erg zielig, want bij gebrek aan enthousiasme bij Kleutertje gaf 'tvriendje het dansen ook op en ging dan maar verongelijkt naast Kleutertje gaan staan.
De dansjuf probeerde het ook nog even, maar ook zij kreeg niks meer dan een lege blik en enkele robotachtige schuifelpasjes.
Ik zat er bij en keek ernaar en dacht. Dat is toch niet normaaaaaaal? Zie dat kind! Hoe kàn dat nu? Waarom doet ie nu zo? Gaat het op school echt alleen maar zo goed omdat dat nu zijn vertrouwde wereldje is, omdat hij dan samen is met zijn nichtje en wat moet er met hem gebeuren bij de schoolwissel? Gaat hij dan ook weer op 0?
Misschien overdrijf ik weer, misschien gaat het dan wel allemaal goed. Maar toen. Toen ik in die danszaal zat te kijken naar mijn bevroren kind die niet kon dansen, omdàt nichtje er niet bij was, Toen had ik wel zin om te gaan huilen. Ik deed het nog nét niet.
Maar dan wil hij naar de dansschool, want beste vriendje en nichtje gaan daar ook heen. Gaan we eerst 2 keer kijken, doet hij de derde keer heel goed (voor hem toch) mee en staat ie vandaag dus te springen om er weer heen te gaan.
Vriendje is er al, maar nichtje komt niet opdagen. Gevolg: Kleutertje blijft een vol uur als een zoutpilaar in het midden van de danszaal staan. Helemaal in mekaar gekrompen, beide handen in zijn mond en blik op oneindig. Vriendje snapt er niks van en trekt aan zijn kleertje, praat tegen hem, gaat vóór hem staan, trekt aan zijn oren, trekt gekke bekken, maar tvriendje had er even zo goed niet kunnen zijn. Kleutertje gaf geen krimp. Uiteindelijk werd het wel heeel erg zielig, want bij gebrek aan enthousiasme bij Kleutertje gaf 'tvriendje het dansen ook op en ging dan maar verongelijkt naast Kleutertje gaan staan.
De dansjuf probeerde het ook nog even, maar ook zij kreeg niks meer dan een lege blik en enkele robotachtige schuifelpasjes.
Ik zat er bij en keek ernaar en dacht. Dat is toch niet normaaaaaaal? Zie dat kind! Hoe kàn dat nu? Waarom doet ie nu zo? Gaat het op school echt alleen maar zo goed omdat dat nu zijn vertrouwde wereldje is, omdat hij dan samen is met zijn nichtje en wat moet er met hem gebeuren bij de schoolwissel? Gaat hij dan ook weer op 0?
Misschien overdrijf ik weer, misschien gaat het dan wel allemaal goed. Maar toen. Toen ik in die danszaal zat te kijken naar mijn bevroren kind die niet kon dansen, omdàt nichtje er niet bij was, Toen had ik wel zin om te gaan huilen. Ik deed het nog nét niet.
dinsdag 17 november 2009
impact van blogberichten
Mijn man noemt me naïef en alhoewel ik dat meestal probeer te ontkennen werd het me zonet toch ook weer duidelijk dat ik de impact van blogberichten meestal schromelijk onderschat.
Ik onderschat het aantal lezers, het effect van mijn woorden op de betreffende mensen, 'vergeet' dat blogberichten overal, maar dan ook gewoon overal terecht kunnen komen.
Al surfend kwam ik op de startpagina rond hoogbegaafdheid en zag aldaar 'In het nieuws': de 'expert' geschreven door mij dus.
Gelukkig maar dat ik toen de naamvermelding van het feitelijk expertisecentrum heb verwijderd aangezien waarschijnlijk toch een heel groot deel van ouders op zoek naar informatie naar hoogbegaafdheid op deze startpagina zal terechtkomen. Het is nu namelijk ook niet mijn bedoeling het hele centrum in de afgrond te helpen door één --in mijn ogen--niet zo bekwaam medewerkster.
In het centrum vind je namelijk ook Hilde Van Rossem, schrijfster van 'hoogbegaafde kinderen, op school en thuis'. Iemand die dus wél kennis van zaken heeft. Dus: vraag naar Hilde als je in dat centrum terechtkomt?
Ik onderschat het aantal lezers, het effect van mijn woorden op de betreffende mensen, 'vergeet' dat blogberichten overal, maar dan ook gewoon overal terecht kunnen komen.
Al surfend kwam ik op de startpagina rond hoogbegaafdheid en zag aldaar 'In het nieuws': de 'expert' geschreven door mij dus.
Gelukkig maar dat ik toen de naamvermelding van het feitelijk expertisecentrum heb verwijderd aangezien waarschijnlijk toch een heel groot deel van ouders op zoek naar informatie naar hoogbegaafdheid op deze startpagina zal terechtkomen. Het is nu namelijk ook niet mijn bedoeling het hele centrum in de afgrond te helpen door één --in mijn ogen--niet zo bekwaam medewerkster.
In het centrum vind je namelijk ook Hilde Van Rossem, schrijfster van 'hoogbegaafde kinderen, op school en thuis'. Iemand die dus wél kennis van zaken heeft. Dus: vraag naar Hilde als je in dat centrum terechtkomt?
Als ik groot ben wil ik...
Het is een veelvoorkomend thema in kleuterboekjes 'als ik later groot ben'. De kleuter in kwestie wil dan nogal dikwijls brandweerman, kok of koning worden, maar dat vindt onze Kleuter maar niks.
Ons Kleutertje wou wel eens weten wat je eigenlijk allemaal kàn worden (oftewel, met welke dingen mensen zoal geld kunnen verdienen). Tot zijn grote verbazing antwoordde ik dat je eigenlijk met bijna alles geld kan verdienen, als je er maar goed in bent.
We overliepen ook alle dingen in huis en koppelden er beroepen aan. Bij elk ding hoorden wel mensen die erover hadden nagedacht, het hadden ontworpen, het hadden gemaakt, verkocht, in mekaar gezet enz...
En aldoende kwamen we terug op het boekje waar het allemaal mee begon. Of dit boekje dan ook door iemand was gemaakt? En we gingen na wie de schrijver was, en wie de tekenaar, en wie het uitgegeven had en waar we het hadden gekocht. --En vervolgens mocht ik dat voor nog een tiental andere boekjes doen en hij vond het gewèldig dat het voor elk boekje andere mensen waren en dat er dus zoooveeeel mensen geld konden verdienen met 'gewoonweg' een boekje maken.
Conclusie van het verhaal. Deze kleuter ziet het wel zitten om tekenaar te worden. Om boekjes te illustreren 'en misschien kan ik dan ook wel tekenfilms maken hé mama? Want ik dat al een beetje, want ik heb al eens een boekje gemaakt'. Ik heb hem toch nog wel eventjes gezegd dat hij kon worden wat hij wou, maar dat zelf een tekenaar daar veel voor had geoefend en in de meeste gevallen tekenacademie had gevolgd. Maar dat is allemaal geen probleem. 'Mòrgen ga ik al beginnen oefenen!'
Wat kunnen kinderdromen toch mooi zijn :)
---Peutertje had van het hele verhaal duidelijk niks opgestoken, want hij eindigde de avond met het triomfantelijk besluit dat hij later een LEEUW zou worden. De grens tussen fantasie en werkelijkheid is duidelijk nog heel erg mistig bij onze jongste.
Ons Kleutertje wou wel eens weten wat je eigenlijk allemaal kàn worden (oftewel, met welke dingen mensen zoal geld kunnen verdienen). Tot zijn grote verbazing antwoordde ik dat je eigenlijk met bijna alles geld kan verdienen, als je er maar goed in bent.
We overliepen ook alle dingen in huis en koppelden er beroepen aan. Bij elk ding hoorden wel mensen die erover hadden nagedacht, het hadden ontworpen, het hadden gemaakt, verkocht, in mekaar gezet enz...
En aldoende kwamen we terug op het boekje waar het allemaal mee begon. Of dit boekje dan ook door iemand was gemaakt? En we gingen na wie de schrijver was, en wie de tekenaar, en wie het uitgegeven had en waar we het hadden gekocht. --En vervolgens mocht ik dat voor nog een tiental andere boekjes doen en hij vond het gewèldig dat het voor elk boekje andere mensen waren en dat er dus zoooveeeel mensen geld konden verdienen met 'gewoonweg' een boekje maken.
Conclusie van het verhaal. Deze kleuter ziet het wel zitten om tekenaar te worden. Om boekjes te illustreren 'en misschien kan ik dan ook wel tekenfilms maken hé mama? Want ik dat al een beetje, want ik heb al eens een boekje gemaakt'. Ik heb hem toch nog wel eventjes gezegd dat hij kon worden wat hij wou, maar dat zelf een tekenaar daar veel voor had geoefend en in de meeste gevallen tekenacademie had gevolgd. Maar dat is allemaal geen probleem. 'Mòrgen ga ik al beginnen oefenen!'
Wat kunnen kinderdromen toch mooi zijn :)
---Peutertje had van het hele verhaal duidelijk niks opgestoken, want hij eindigde de avond met het triomfantelijk besluit dat hij later een LEEUW zou worden. De grens tussen fantasie en werkelijkheid is duidelijk nog heel erg mistig bij onze jongste.
maandag 16 november 2009
Spijbeldagje
De jongens hielden vandaag een spijbeldagje. Een leuk dagje ongeoorloofd thuisblijven, gewoon omdat het kan.
We gingen schoenen kopen en de jongens waren reuzeflink! Allerlei schoenen passen hoefde helemaal niet, want deze kinderen wisten wat ze wilden en lieten meteen hun oog vallen op de meest kleurrijke schoenen. Het valt gelukkig nogal mee en tussen al die saaie bruine schoenen had ik als kind vast ook wel dat ene blauwe paar gekozen.
Tien minuten later stonden we dus alweer buiten en gingen richting Lidl. Wederom superflinke jongens. Geen geklaag, geen gezeur.
En terwijl alles toch op wieltjes liep trokken we nog verder naar nog een andere winkel op zoek naar hondenvoer, kattenvoer, hamstervoer en nog wat extra visjes (het wordt hier al een heuse dierentuin). Raad eens, opnieuw twee héééle flinke jongens.
Integenstelling tot 99% van de keren na thuiskomt van winkelen voelde ik me vrolijk en relaxed. Zo relaxed dat ik de ruzies die later op de avond nog volgden onvoorstelbaar kalm en 'juist' heb kunnen aanpakken. Ik voelde me, heel eventjes, de moeder die ik altijd zou willen zijn. Kalm, beheerst, volledig in controle.
We gingen schoenen kopen en de jongens waren reuzeflink! Allerlei schoenen passen hoefde helemaal niet, want deze kinderen wisten wat ze wilden en lieten meteen hun oog vallen op de meest kleurrijke schoenen. Het valt gelukkig nogal mee en tussen al die saaie bruine schoenen had ik als kind vast ook wel dat ene blauwe paar gekozen.
Tien minuten later stonden we dus alweer buiten en gingen richting Lidl. Wederom superflinke jongens. Geen geklaag, geen gezeur.
En terwijl alles toch op wieltjes liep trokken we nog verder naar nog een andere winkel op zoek naar hondenvoer, kattenvoer, hamstervoer en nog wat extra visjes (het wordt hier al een heuse dierentuin). Raad eens, opnieuw twee héééle flinke jongens.
Integenstelling tot 99% van de keren na thuiskomt van winkelen voelde ik me vrolijk en relaxed. Zo relaxed dat ik de ruzies die later op de avond nog volgden onvoorstelbaar kalm en 'juist' heb kunnen aanpakken. Ik voelde me, heel eventjes, de moeder die ik altijd zou willen zijn. Kalm, beheerst, volledig in controle.
zondag 15 november 2009
Verlanglijstjes
Sinterklaas nadert met rasse schreden. En dus werd het intussen ook al tijd om de jongens hun verlanglijstje te laten opmaken. Ze kregen elk een boekje en na de oorspronkelijke 500 stuks aangekruiste stukken speelgoed die ze wel zagen zitten gingen we door met een nauwkeurigere sellectie.
Eén A4'tje aan één kant mocht gevuld worden met prentjes van dingen die ze het liefst willen. Kleutertje ging nogal radicaal te werk en krimpte zijn spullen meteen in van een hele stapel naar slechts 3. Een auto van cars (een 'coole' versie volgens Kleutertje omdat er zo'n witte streep op zit), een rekenboekje en twee doolhofjes. Een totale kost van nog geen 10 euro. Het kind is wél goedkoop hoor :)
Peuter zag het iets prijziger en concentreerde zich voornamelijk op het thema auto's heb ik zo de indruk. Hij wil zeker nog auto's van cars én nòg een bliksem Mc Queen (want hij heeft er nog maar 5 of zo...) en de telegeleide auto is zijn grootste favoriet (en die hebben we dus al besteld bij collishop voor een milder prijsje). Ik had hem de doos met sneeuwwitje en de dwergen ook graag gegund (want in de speelotheek hebben ze zo één kabouter en hij is daar helemaal gek van), maar bij de plaatselijke blokker hebben ze het dus NIET! Als iemand nog weet waar ik er aan kan raken, let me know.
Eén A4'tje aan één kant mocht gevuld worden met prentjes van dingen die ze het liefst willen. Kleutertje ging nogal radicaal te werk en krimpte zijn spullen meteen in van een hele stapel naar slechts 3. Een auto van cars (een 'coole' versie volgens Kleutertje omdat er zo'n witte streep op zit), een rekenboekje en twee doolhofjes. Een totale kost van nog geen 10 euro. Het kind is wél goedkoop hoor :)Peuter zag het iets prijziger en concentreerde zich voornamelijk op het thema auto's heb ik zo de indruk. Hij wil zeker nog auto's van cars én nòg een bliksem Mc Queen (want hij heeft er nog maar 5 of zo...) en de telegeleide auto is zijn grootste favoriet (en die hebben we dus al besteld bij collishop voor een milder prijsje). Ik had hem de doos met sneeuwwitje en de dwergen ook graag gegund (want in de speelotheek hebben ze zo één kabouter en hij is daar helemaal gek van), maar bij de plaatselijke blokker hebben ze het dus NIET! Als iemand nog weet waar ik er aan kan raken, let me know.
bakken
Mijn man is zo iemand die altijd wel wat wil te doen hebben. Verveling in het dagelijkse leven is zijn grootste vijand. Tegenwoordig heeft hij zich gestort op het bakken.
Vorige week zondag stond ik op en tot mijn grote verbazing kreeg ik een eclair als ontbijt voorgeschoteld. Helemaal zelf gebakken, door mijn man dus. Er zijn erger manieren om te ontwaken natuurlijk :)
Intussen experimenteerde hij ook met broodbakken, schuimpralientjes en koffiekoeken. De kleine soesjes heb ik dan gisteren gebakken met de kindjes, want Kleutertje was toch best op zijn tenen getrapt dat papa al die dingen zònder hem had gemaakt (want hij bakt dus 'snachts). --ja, Kleutertje zit nog àltijd in die superflinke helpfase en het is nog steeds zaaaaalig hoor!
Vorige week zondag stond ik op en tot mijn grote verbazing kreeg ik een eclair als ontbijt voorgeschoteld. Helemaal zelf gebakken, door mijn man dus. Er zijn erger manieren om te ontwaken natuurlijk :)
Intussen experimenteerde hij ook met broodbakken, schuimpralientjes en koffiekoeken. De kleine soesjes heb ik dan gisteren gebakken met de kindjes, want Kleutertje was toch best op zijn tenen getrapt dat papa al die dingen zònder hem had gemaakt (want hij bakt dus 'snachts). --ja, Kleutertje zit nog àltijd in die superflinke helpfase en het is nog steeds zaaaaalig hoor!
Abonneren op:
Berichten (Atom)
